wystrzelenie satelity
Nie uwierzysz, ale powstanie Internetu wiąże się z pierwszym satelitą kosmicznym wystrzelonym przez ZSRR w 1957 roku. I to nie jest spisek, ale oficjalna wersja powstania Internetu. Oto jak było.
W 1957 roku Związek Radziecki wyprzedził Stany Zjednoczone w wystrzeleniu pierwszego satelity, co było poważnym ciosem dla narodowego prestiżu Amerykanów. W odpowiedzi na te wydarzenia Kongres zadeklarował, że taka sytuacja nie powinna się powtórzyć iw 1958 roku powstała organizacja DARPA .
![](https://cdn.codegym.cc/images/article/0d3fda91-65bc-4c69-888d-f9266772555a/512.jpeg)
Agencja Zaawansowanych Projektów Badawczych w Obronie lub DARPA - Agencja Zaawansowanych Projektów Badawczych Departamentu Obrony USA. Organizacja ta była finansowana przez Departament Obrony USA, ale sama nie prowadziła badań, ale wydawała granty na interesujące ich projekty.
Zadaniem DARPA było utrzymywanie najnowocześniejszej technologii wojskowej Stanów Zjednoczonych. DARPA istnieje niezależnie od konwencjonalnych wojskowych instytucji badawczych i podlega bezpośrednio kierownictwu Departamentu Obrony.
DARPA zatrudnia zaledwie dwieście osób, ale jej budżet to kilka miliardów dolarów. Organizacja finansuje kilkaset projektów badawczych, które mogą być przydatne dla Departamentu Obrony USA.
Liczby te są przybliżone, ponieważ DARPA koncentruje się na programach krótkoterminowych (od dwóch do czterech lat) prowadzonych przez małe, starannie wybrane grupy firm kontraktowych.
Początkowo nazywała się ARPA, została przemianowana na DARPA (z dodanym słowem Defence) w 1972 r., Następnie z powrotem na ARPA w 1993 r., A ostatecznie z powrotem na DARPA 11 marca 1996 r.
DARPA była odpowiedzialna za finansowanie na uniwersytecie rozwoju sieci ARPANET (z której później wyłonił się Internet), a także Unix-BSD (system Berkeley UNIX) i stosu protokołów TCP/IP. Organizacja obecnie sponsoruje między innymi rozwój pojazdów robotycznych.
ARPANET
U szczytu zimnej wojny Stany Zjednoczone chciały mieć sieć, która przetrwałaby nawet wojnę nuklearną. Istniejące wówczas sieci telefoniczne nie zapewniały niezbędnej niezawodności i odporności na awarie. Wraz z utratą krytycznych węzłów sieć telefoniczna rozpadła się na niezależne fragmenty.
Aby nadzorować ten problem, w organizacji ARPA utworzono specjalny dział, Biuro Metod Przetwarzania Informacji. A sam rozwój sieci powierzono grupie czterech uczelni:
- Uniwersytet Kalifornijski w Los Angeles
- Centrum Badawcze Stanforda
- Uniwersytet Utah
- UC Santa Barbara
Część badawcza rozpoczęła się w 1969 roku. Sprzęt w tamtym czasie był bardzo prymitywny, więc do przesyłania danych trzeba było użyć dużej liczby różnych elementów: sprzętu, usług, programów i tym podobnych… Trzeba było ujednolicić ich współdziałanie.
Wojsku zależało również na tym, aby taki system obsługiwał od razu najbardziej zaawansowane protokoły przesyłania danych: telnet i ftp.
W rezultacie naukowcy postanowili rozbić logikę przesyłania danych na aż 7 poziomów logicznych, z których każdy został zbudowany na poprzednim. Omówimy to bardziej szczegółowo w następnym wykładzie.
Uczelnie biorące udział w jej rozwoju zostały wybrane jako pierwsze węzły sieci ARPANET. Później dołączyły do nich inne instytucje technologiczne, aw końcu wojsko.
![](https://cdn.codegym.cc/images/article/5f73da28-e759-45e1-80ec-8289f29af7c2/800.jpeg)
W ciągu zaledwie sześciu miesięcy powstała pierwsza działająca wersja. Pierwszy test technologii odbył się 29 października 1969 roku o godzinie 21:00 . Sieć składała się z dwóch terminali, które musiały być jak najbardziej oddalone od siebie, aby przetestować system w maksymalnych trybach.
Pierwszy terminal znajdował się na Uniwersytecie Kalifornijskim, a drugi – w odległości aż 600 km od niego – na Uniwersytecie Stanforda. Terminale wykorzystywały 16-bitowe minikomputery Honeywell DDP-316 z 12 KB pamięci RAM. Cyfrowe łącza abonenckie DS-0 o przepustowości 56 kbit/s zostały wydzierżawione od firmy telefonicznej AT&T.
Eksperyment polegał na wysłaniu przez sieć słowa login. Nie udało się za pierwszym razem, coś poszło nie tak. Ale kilka godzin później eksperyment powtórzono i zakończył się sukcesem: odbiorca zobaczył na swoim monitorze słowo login.
Po udanym eksperymencie sieć zaczęła się rozwijać ilościowo i jakościowo. Zaczęło się do niego podłączać coraz więcej uczelni, ulepszano oprogramowanie, standaryzowano sprzęt. Ale z sieci korzystali głównie naukowcy.
W 1973 roku europejskie uczelnie zaczęły przyłączać się do sieci – stała się ona prawdziwie międzynarodowa. W 1977 r. w sieci znajdowało się aż 111 komputerów (serwerów). I już w 1983 roku z 4000 komputerów, które znajdowały się w całych Stanach Zjednoczonych, nawiązano łączność satelitarną z Hawajami i Europą.
TCP/IP
Z nielicznymi wyjątkami wczesne komputery były podłączane bezpośrednio do terminali i używane przez indywidualnych użytkowników, zwykle w tym samym budynku lub pokoju. Takie sieci stały się znane jako sieci lokalne ( LAN ). Sieci wykraczające poza lokalne, czyli sieci rozległe ( WAN ), pojawiły się w latach pięćdziesiątych XX wieku i zostały wprowadzone w latach sześćdziesiątych.
Bardzo często sieci lokalne były rozwijane przez pracowników uczelni technicznych i laboratoriów na ich wewnętrzne potrzeby. Posiadały własne (niekiedy analogowe) protokoły przesyłania danych iw większości przypadków nie były ze sobą kompatybilne.
Jednak w 1972 roku grupa programistów pod kierownictwem Vintona Cerfa stworzyła stos protokołów o nazwie TCP/IP. Był wszechstronny i odpowiedni zarówno dla sieci WAN, jak i wielu sieci LAN.
W lipcu 1976 roku Vint Cerf i Bob Kahn po raz pierwszy zademonstrowali transmisję danych przy użyciu protokołu TCP w trzech różnych sieciach. Paczka podróżowała na następującej trasie: San Francisco - Londyn - University of Southern California. Pod koniec swojej podróży paczka przejechała 150 000 km, nie tracąc ani kawałka.
W 1978 roku Cerf, Jon Postel i Danny Cohan postanowili podzielić ówczesny protokół TCP na dwie odrębne funkcje: TCP i IP (protokół internetowy).
TCP był odpowiedzialny za podzielenie wiadomości na małe pakiety, datagramy i złożenie ich razem w miejscu docelowym. IP odpowiadało za przesyłanie poszczególnych datagramów z kontrolą odbioru.
Tak narodził się współczesny protokół internetowy. A 1 stycznia 1983 r. ARPANET przeszedł na nowy protokół. Ten dzień jest uważany za oficjalną datę narodzin Internetu .
UNIX/BSD
Kolejnym pomysłem DARPA jest system operacyjny BSD-UNIX. To cała rodzina systemów operacyjnych, która sięga czasów dystrybucji Uniwersytetu w Berkeley. Wszystko zaczęło się od systemu operacyjnego UNIX.
W rzeczywistości UNIX został opracowany w trzewiach AT&T, technologicznego lidera swoich czasów. Ale po tym, jak zostali uznani za monopolistów, zabroniono im rozwijania komercyjnej wersji ich systemu operacyjnego UNIX.
UNIX był bardzo dobry, a programów na niego było już wiele, więc klony UNIX-a zaczęły pojawiać się masowo, zbudowane na tych samych zasadach i wspierające pracę z jego programami. Takie systemy operacyjne nazywane są uniksopodobnymi . Te klony obejmowały:
- BSD Unix
- GNU/Linux
- System operacyjny Mac
- MINIX
- FreeBSD
Rodzina systemów operacyjnych BSD obejmuje: NetBSD, FreeBSD , OpenBSD , ClosedBSD, MirBSD, DragonFly BSD, PC-BSD, GhostBSD, DesktopBSD, SunOS, TrueBSD, Frenzy, Ultrix i częściowo XNU ( jądro macOS , iOS , tvOS , watchOS , CarPlay , Darwina).
Tak, tak, systemy operacyjne MacOS i iOS mają również system operacyjny BSD-UNIX pod maską. To są placki.
Gdziekolwiek kopiesz, znajdziesz UNIX:
- Android ma pod maską Linuksa, opartego na Uniksie
- iPhone z systemem iOS opartym na FreeBSD
- MacBook z systemem macOS opartym na FreeBSD
- Prawie każdy serwer to Linux i ma UNIX pod maską
Routery, inteligentne lodówki, SmartTV - wszystko pod maską ma jakoś stary dobry UNIX.