Claude Code giriş rejimini necə seçmək olar

Siz banner əlavə etməyi xahiş edirsiniz, agent isə fürsətdən istifadə edib köhnə modulu da yeniləməyi təklif edir. Belə planı dəyişikliklərdən əvvəl görmək və artıq olan addımı çıxarmaq faydalıdır. Bunun üçün həm tapşırığın aydın təsviri, həm də düzgün seçilmiş iş rejimi vacibdir.

Giriş rejimi Claude Code-un hərəkətlərinə icazə qaydasını müəyyənləşdirir: hansı hərəkət dərhal icra oluna bilər, hansı üçün sual veriləcək, hansı isə bloklanacaq. Ayrı-ayrı hərəkətlərə tənzimləmələr və əvvəlcədən verilmiş icazələr də təsir edir. Rejimin özü həllin keyfiyyətini yoxlamır.

Terminalda Claude Code-un lokal sessiyasını nümunə götürüb bütün rejimləri nəzərdən keçirək.

İstək və icazə

Burada oxşar görünən, amma fərqli işləyən iki anlayışı qarışdırmaq asandır.

Birincisi, tapşırıq təsvirində yazdıqlarınızdır. İstisnalar bölməsi, "əvvəl planı göstər, heç nəyi dəyişmə" cümləsi, toxunulmamalı faylların siyahısı. Bunlar məna sərhədləridir: tapşırığı izah edir və agentin nə etməyi təklif edəcəyinə xeyli təsir göstərir. Amma bunlar mətndir və texniki icazələrə təsir etmir.

İkincisi, giriş rejimidir, yəni permission mode. Bu, sessiyanın tənzimləməsidir. "Heç nəyi dəyişmə" yazıb dəyişikliklərin avtomatik qəbul edildiyi rejimdə işləmək mümkündür. Agent istəyinizə əməl etməlidir, amma bu cümlə özü dəyişiklikləri texniki olaraq bloklamır.

Bir istisna var, o da qismən. auto rejimində klassifikator yazışmanı oxuyur və "push etmə" və ya "mən yoxlayana qədər gözlə" kimi sözləri həmin hərəkətləri bloklamaq üçün siqnal sayır. Amma bu, tənzimləmələrdəki qayda deyil: kontekst sıxılarkən qadağa olan mesaj itərsə, qadağa da itəcək. Sərt sərhəd üçün cümlə yox, tənzimləmə lazımdır.

Təhlükəsizdən riskliyə doğru rejimlər

Rejimləri siyahı kimi yox, pilləkən kimi təsəvvür etmək rahatdır. Yuxarı pillələrdə agent sizsiz demək olar ki, heç nə etmir, aşağıda isə ümumiyyətlə soruşmur. Beş pillə var, bir rejim isə bu şkalaya daxil deyil.

Burada əsas məsələ bir şeydir: neçə hərəkət sizin cavabınız olmadan icra olunur. Yuxarıdan aşağı bu say artır, səhvin qiyməti də onunla birlikdə yüksəlir. Yuxarıda təsdiqlərə vaxt sərf edirsiniz, aşağıda isə uğursuz dəyişikliyi artıq baş verəndən sonra görürsünüz.

Hər rejim barədə qısaca:

• plan - agent layihəni araşdırır və icraya başlamazdan əvvəl dəyişikliklər təklif edir, bu müddətdə mənbə fayllarına dəyişiklik bloklanır. Yalnız bir istisna var: sessiya bypassPermissions rejiminə icazə verilməklə başladılıbsa, terminalda planlaşdırma dəyişiklikləri bloklamır, agentdən sadəcə heç nəyi dəyişməməsi xahiş olunur. Koddakı dəyişiklikləri yox, kod barədə cavab gözlədiyiniz zaman lazımdır. auto əlçatandırsa, araşdırma əmrlərini də klassifikator yoxlayır, buna görə burada default rejimindən daha az sual verilə bilər. Pilləkəndə yuxarıda durmasının səbəbi mənbə fayllarını dəyişməməsidir. Plan hazır olanda Claude Code necə davam edəcəyinizi soruşur: auto rejiminə keçərək təsdiqləmək, dəyişiklikləri əl ilə təsdiqləyərək davam etmək, yoxsa planlaşdırmanı uzatmaq.
• default, ekranda adətən Manual yazılır - dəyişikliklərdən, əmrlərdən və şəbəkə sorğularından əvvəl soruşur. Layihənin oxunması və əvvəlcədən verilmiş icazələr əlavə sual olmadan işləyir, yəni hərəkətləri təkrar-təkrar təsdiqləmək lazım deyil. Bəzən zərərsiz görünən əmr üçün də sual çıxır. Bu, xırdaçılıq deyil: find əmri -exec flaqı ilə istənilən əmri başladır, -delete isə tapılanları silir. Buna görə belə formalar siz cavab vermədən icra olunmur.
• acceptEdits, ekranda "accept edits" yazılır - iş qovluğundakı fayl dəyişikliklərini və rm və mv daxil olmaqla bəzi fayl əmrlərini özü tətbiq edir. Bu rejim tanış fayllarda sürət üçündür; onsuz da sonra onları yenidən oxuyacaqsınız.
• auto - demək olar ki, hər şeyi özü edir. İş qovluğunda oxuma və dəyişikliklər dərhal icra olunur, əmrləri və şəbəkə sorğularını isə ayrıca model, klassifikator yoxlayır. Bəzilərini bloklayır; bu barədə aşağıda ayrıca danışacağıq.
• bypassPermissions, yəni --dangerously-skip-permissions flaqı - demək olar ki, heç nə soruşmur. Yalnız tənzimləmələrdəki açıq qaydalarınız (qadağalar və "həmişə soruş") və bir neçə sistem qoruyucusu qalır. Buna YOLO deyirlər, adı da yerinə düşür.

Sxemada ayrıca göstərilən altıncı rejim dontAsk-dır. Səbəbi budur: pillələr sizin cavabınız olmadan neçə hərəkətin icra olunmasına görə fərqlənir və aşağı düşdükcə agentə daha çox icazə verilir. dontAsk isə əksinə işləyir: o da soruşmur, amma razılıq vermir, rədd edir. Adi rejimdə də sual tələb etməyənlər (iş qovluğundakı faylların oxunması, yalnız oxuma üçün təhlükəsiz əmrlər) və əvvəlcədən icazə verilənlər icra olunur. Sual tələb edəcək hər şey bir sual belə verilmədən rədd edilir. Sessiya sadəcə cavab gözləmir. Avtomatik ssenarilərdə və qapalı mühitlərdə, yəni cavab verəcək kimsə olmayanda faydalıdır; klaviatura arxasında gündəlik işdə isə sizə lazım olmayacaq.

Rejimi çatda xahiş etməklə yox, özünüz dəyişirsiniz. Terminalda Shift+Tab rejimləri dövrə üzrə dəyişir, planlaşdırmaya keçmək üçünsə /plan əmrindən istifadə edə bilərsiniz. Rejimi işə salarkən də seçmək olar:

claude --permission-mode plan

Əmri layihə qovluğunda terminala daxil edirlər, /plan isə artıq açıq sessiyada işlədilir. Redaktorda keçid düyməsi başqa cür görünür və daxiletmə sahəsinin altındadır, amma hər yerdə istinad nöqtəsi eynidir: cari rejimin göstəricisi.

Pilləkənə olduğundan artıq məna verməmək üçün iki qeydi yadda saxlayın. Planlaşdırma ehtiyat nüsxə deyil: geri qayıtmaq üçün nöqtə yaratmır və görülən işi ləğv etmir, sadəcə planı dəyişikliklərə çevrilməmişdən əvvəl göstərir. Heç bir pillə tapşırığın sərhədlərini dəyişmir - sərhədlər sizin təsvir etdiyiniz kimi qalır.

Auto nə vaxt kömək yox, maneə olur

auto ilə bağlı bir gözləntini əvvəlcədən düzəltmək lazımdır. Rejim "avtomatik" adlanır, ona görə də sanki orada hər şeyə icazə verilir. Amma elə deyil: klassifikator bəzi hərəkətləri dayandırmaq üçün var.

O, standart olaraq production deploy-ları və miqrasiyaları, məlumatların xarici ünvanlara göndərilməsini, force push-u, bulud yaddaşında kütləvi silməni, icazələrin verilməsini, şəbəkədən kod endirib işə salmağı, sessiya başlamazdan əvvəl mövcud olan faylların bərpaolunmaz silinməsini bloklayır. Siyahının məntiqi sadədir: bunları özünüz geri qaytara bilməzsiniz.

Sonra nə baş verəcəyi yığılan bloklanmaların sayından asılıdır. Bir bloklanmış hərəkət son rədd edilənlər siyahısına düşür (/permissions, Recently denied vərəqi) və oradan əl ilə təsdiqləyib yenidən başlatmaq olar. Bu vaxt Claude rədd cavabı alır və başqa yol sınayır. Klassifikator ardıcıl üç dəfə və ya bir sessiya ərzində iyirmi dəfə bloklayarsa, rejim dayandırılır və Claude Code adi suallara qayıdır; siz təsdiqləyəndən sonra auto yenidən aktivləşir. Hədlər sabitdir, onları dəyişmək olmur.

Rejimin nə vaxt maneəyə çevrildiyi buradan görünür. Tapşırıqda bir mübahisəli əmr varsa, auto nəzərdə tutulduğu kimi işləyir: onu özünüz təsdiqləyib davam edirsiniz. Amma tapşırığın özü belə əmrlərdən ibarətdirsə - test mühitini qurursunuz, miqrasiyaları işə salırsınız, başqasının infrastrukturu ilə işləyirsiniz - iş qəribə alınır. Demək olar ki, hər addımı yenə əl ilə təsdiqləyirsiniz, üstəlik artıq dövrələrlə: agent bloklanmaya rast gəlir, başqa yol axtarır, rejim gah dayanır, gah yenidən açılır.

Belə məqamda pilləkəndə özünüz yuxarı qalxmaq daha asandır. Hansı rejimi seçəcəyiniz konkret maneədən asılıdır:

• default - ən birbaşa variantdır. Hər dəyişiklik və əmr üçün icazə soruşur, rədd edilən hərəkətlər siyahısı yaranmır. Daha yavaşdır, amma hər addımı görürsünüz;
• acceptEdits - fayllardakı dəyişikliklər uyğundursa, mübahisəli olanlar isə deploy və ya miqrasiya kimi əmrlərdirsə. Amma nəzərə alın: bu rejim iş qovluğunda rm və mv əmrlərini soruşmadan icra edir, halbuki auto rejimində klassifikator mövcud faylların silinməsini dayandırır.

Bu, bloklamadan yayınmaq deyil, bunları qarışdırmayın. Yoxlamanı söndürmürsünüz, öz üzərinizə götürürsünüz. Diskin kök qovluğu və ya ev qovluğu kimi sistem yollarının silinməsi sizin təsdiqiniz olmadan bypassPermissions rejimində belə icra olunmur. Bu rejimdə və auto rejimində Claude Code sizdən soruşacaq, terminalda cavab vermək üçün bir neçə dəqiqəniz olur. Soruşmaq mümkün olmayan yerdə auto əmri rədd edir, dontAsk isə həmişə rədd edir. Söhbət başqa şeydən gedir: onsuz da hər şeyi əl ilə təsdiqləyəcəkdinizsə, əlavə dövrəyə girməməkdən.

Pilləkəndə yuxarı qalxmağın bloklanmalarla əlaqəsi olmayan ikinci səbəbi də var. Klassifikator hərəkətin təhlükəli olub-olmadığını müəyyən edir, amma işin düzgün istiqamətdə getdiyinə qərar vermir. Agent eyni şeyi üçüncü dəfə dəyişir, nəticə isə yenə uyğun gəlmirsə, auto rejimində dördüncü dəfə də cəhd edəcək və yenə soruşmayacaq. Claude Code tərtibatçıları belə məqamda israr etməməyi məsləhət görür: plan rejiminə qayıdın, planı yenidən razılaşdırın, sonra davam edin. Eyni prinsip başlanğıcda da keçərlidir. Tam başa düşdüyünüz tapşırığı daha sərbəst rejimə dərhal verə bilərsiniz. Nəticənin necə olacağına özünüz də əmin deyilsinizsə, plan ilə başlayın.

Bu, işdə nəyi dəyişir

Gündəlik işdə hər şey dörd vərdişə gəlib çıxır.

1. işə başlayanda göstəriciyə baxın. O, rejimi göstərir; konkret hərəkət üçün əvvəlcədən verilmiş icazələr də vacibdir;
2. təklif olunan planı icra olunmazdan əvvəl tapşırığın sərhədləri ilə tutuşdurun. Artıq addımı sözlərlə düzəltmək olar və mümkün düzəlişlər arasında ən ucuzu da budur;
3. planı təsdiqlədiyiniz seçimin təsvirini oxuyun: bu, plan rejimindən çıxandan sonra sessiyanın hansı rejimdə davam edəcəyini bildirir;
4. icradan sonra nəticəni yoxlayın. Heç bir rejim tapşırığın düzgün həllinə cavabdeh deyil - bunu sizin yoxlamanız təmin edir.

Giriş rejimi "mən olmadan nə etmək olar" sualına cavab verir, "bu düzgün edilibmi" sualına yox. İkinci sualın cavabı hansı rejimi seçməyinizdən asılı olmayaraq sizdən asılıdır.