1. Wprowadzenie do XML
Choć dziś JSON jest standardem, w świecie Javy jest mnóstwo kodu typu legacy, dlatego czasem możesz zetknąć się z XML. Warto mieć o nim pojęcie. XML (eXtensible Markup Language) — to tekstowy format do przechowywania i wymiany danych strukturalnych. Często używa się go do konfiguracji, wymiany między programami, przechowywania danych, a nawet serializacji obiektów.
Podstawowe elementy struktury dokumentu XML:
Tagi (elementy):
Wszystko, co znajduje się między < i >. Każdy tag otwierający (<tag>) ma tag zamykający (</tag>), albo jest samozamykający (<tag/>).
Atrybuty:
Dodatkowe parametry wewnątrz znacznika.
Przykład: <user name="Bill" age="25"/>
Węzły tekstowe:
Tekst między znacznikami.
Przykład: <greeting>Witaj, świecie!</greeting>
Przykład prostego dokumentu XML
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<users>
<user name="Bill" age="25">Cześć!</user>
<user name="Kate" age="30"/>
</users>
Tutaj:
- <users> — element korzeniowy.
- <user> — element z atrybutami name i age; pierwszy użytkownik ma treść tekstową.
2. Kluczowe pojęcia
Prolog:
Linia na początku pliku wskazuje wersję XML i kodowanie.
Przykład: <?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
Elementy:
Podstawowe bloki konstrukcyjne XML.
Przykład: <book>...</book>
Atrybuty:
Parametry wewnątrz znacznika otwierającego.
Przykład: <book title="Java" author="Smith"/>
Komentarze:
Jak w HTML, pisze się między <!-- ... -->.
Przykład: <!-- To jest komentarz -->
Sekcje CDATA:
Pozwalają wstawiać tekst, który nie będzie interpretowany jako XML (np. z symbolami <, & itd.).
Przykład:
<script><![CDATA[
if (a < b && b > 0) { ... }
]]></script>
3. Po co są przestrzenie nazw (namespaces) w XML
Problem: konflikt nazw
W dużych dokumentach XML często pojawiają się takie same nazwy tagów, ale o różnym znaczeniu. Na przykład masz <table> jako część HTML i <table> jako część logiki biznesowej (np. baza danych). Jak rozpoznać, co oznacza dany znacznik?
Bez przestrzeni nazw:
<root>
<table>
<row>...</row>
</table>
<table>
<column>...</column>
</table>
</root>
Tutaj nie wiadomo, do czego odnosi się dany <table>.
Rozwiązanie: przestrzenie nazw
Namespace (przestrzeń nazw) — to sposób „oznaczania” elementów i atrybutów, aby uniknąć konfliktów nazw i wyraźnie rozdzielać znaczenie różnych tagów.
- Każda przestrzeń nazw to unikalny URI (często wygląda jak link, ale to tylko identyfikator).
- Elementy i atrybuty z różnymi przestrzeniami nazw są różne, nawet jeśli mają taką samą nazwę.
Zalety:
- Brak konfliktów nazw między różnymi standardami i schematami.
- Można łączyć dane z różnych źródeł w jednym dokumencie.
- Wyraźnie widać, do którego „słownika” należy każdy tag.
4. Użycie przestrzeni nazw: deklarowanie i stosowanie
Jak zadeklarować przestrzeń nazw
W znaczniku otwierającym elementu zapisuje się specjalny atrybut xmlns (XML Namespace):
- Bez prefiksu: xmlns="URI" — deklaruje przestrzeń nazw domyślną dla wszystkich zagnieżdżonych elementów.
- Z prefiksem: xmlns:prefix="URI" — deklaruje przestrzeń nazw z krótką nazwą (prefiksem), która jest używana przy tagach.
Przykład deklaracji i użycia przestrzeni nazw
<root xmlns:h="http://www.w3.org/TR/html4/"
xmlns:f="http://www.w3schools.com/furniture">
<h:table>
<h:tr>
<h:td>Komórka 1</h:td>
<h:td>Komórka 2</h:td>
</h:tr>
</h:table>
<f:table>
<f:name>Stół</f:name>
<f:width>80</f:width>
<f:length>120</f:length>
</f:table>
</root>
Tutaj:
- xmlns:h="..." — deklaruje prefiks h dla tabeli HTML.
- xmlns:f="..." — deklaruje prefiks f dla mebli.
- <h:table> i <f:table> — to teraz różne elementy, nawet jeśli nazwa jest taka sama.
Jak używać przestrzeni nazw
- Deklaracja: W elemencie korzeniowym lub dowolnym innym: xmlns:prefix="URI"
- Zastosowanie: Przed nazwą elementu lub atrybutu zapisuje się prefiks i dwukropek: <prefix:element>...</prefix:element>
Przestrzeń nazw domyślna
Jeśli zadeklarujesz po prostu xmlns="URI", wszystkie elementy bez prefiksu będą należeć do tej przestrzeni nazw.
<books xmlns="http://example.com/books">
<book>...</book>
</books>
5. Praktyka: tworzenie prostego dokumentu XML z kilkoma przestrzeniami nazw
Stwórzmy przykład dokumentu XML, w którym użyto dwóch przestrzeni nazw: dla HTML i dla mebli.
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<root xmlns:h="http://www.w3.org/TR/html4/"
xmlns:f="http://www.w3schools.com/furniture">
<h:table>
<h:tr>
<h:td>Komórka 1</h:td>
<h:td>Komórka 2</h:td>
</h:tr>
</h:table>
<f:table>
<f:name>Stół</f:name>
<f:width>80</f:width>
<f:length>120</f:length>
</f:table>
</root>
Co się tutaj dzieje:
- W elemencie korzeniowym zadeklarowano dwie przestrzenie nazw: h i f.
- Wszystkie elementy z prefiksem h: należą do tabeli HTML.
- Wszystkie elementy z prefiksem f: należą do mebli.
6. Typowe błędy
Błąd 1: zapomniano zadeklarować prefiks
<root>
<h:table>...</h:table>
</root>
Wynik: Parser XML zwróci błąd: The prefix 'h' for element 'h:table' is not bound.
Błąd 2: te same nazwy bez przestrzeni nazw
<root>
<table>...</table>
<table>...</table>
</root>
Wynik: Nie można rozróżnić, do czego odnosi się dany <table>.
Błąd 3: nieprawidłowe użycie prefiksu
<root xmlns:h="http://www.w3.org/TR/html4/">
<h:table>...</h:table>
<f:table>...</f:table> <!-- Błąd: prefiks f nie został zadeklarowany -->
</root>
Wynik: Błąd parsera: The prefix 'f' for element 'f:table' is not bound.
GO TO FULL VERSION