Jestem najlepszy

1. Lepsze jest wrogiem dobrego

Być lepszym — to znaczy być lepszym od innych, przewyższać ich i się od nich różnić. Nie możesz robić tego samego co wszyscy, aby stać się najlepszym. Potrzebujesz własnej drogi.

Nie możesz być najlepszy we wszystkim: podczas gdy ty uczysz się wszystkiego, ktoś specjalizuje się w czymś jednym. Najlepszy sposób, aby zostać najlepszym — to wybrać jedną bardzo wąską specjalizację i stać się w niej fachowcem światowej klasy.

Jeśli trenujesz balet od piątego roku życia po 8 godzin dziennie, zawsze znajdzie się ktoś, kto zaczął w wieku trzech lat i ćwiczy po 10 godzin dziennie. Do piętnastego roku życia jego doświadczenie przewyższy twoje o 5000 godzin. A są jeszcze geniusze, dla każdej ich godziny musisz pracować trzy. I najlepsi na świecie nauczyciele, a ty, na przykład, jesteś samoukiem.

Jedyny sposób, by zostać najlepszym, nie mając unikalnej drogi — to pracować więcej niż wszyscy, być utalentowanym, mieć dobrych nauczycieli i bogatych rodziców. Chociaż to już wcale nie jest „jak wszyscy”, prawda?

Ale nawet najszybszy i najpracowitszy koń na świecie nie wyprzedzi samochodu. Potrzebujesz własnej strategii, własnego unikalnego planu, aby zostać najlepszym, nie poświęcając przy tym wszystkiego.

2. Zostać najlepszym nie jest łatwo

Zawsze znajdzie się ktoś, kto zaczął wcześniej niż ty. Ktoś ma bogatych rodziców, ktoś uczył się na najlepszym uniwersytecie na świecie. Kogoś krewni wzięli do siebie do pracy. Nic strasznego. Zdarza się. To nazywa się „różne warunki startowe”. Ale takich ludzi — mniejszość: na świecie jest mnóstwo tych, którzy sami osiągnęli sukces dzięki nieszablonowemu myśleniu, pracowitości i zdolności do ciągłego uczenia się nowych rzeczy.

Życie przypomina grę w karty. Każdy wygra, jeśli dostał same atuty — profesjonalista wygra niezależnie od rozdanych kart. Sprowadza ich wpływ do minimum swoim mistrzostwem. Nikt nie rozumie tego tak dobrze jak zawodowi sportowcy. Wielu z nich ma tylko kilka lat, aby wykorzystać swoją szansę i osiągnąć sukces.

3. Zawsze jest ktoś, kto gotów jest pracować więcej niż ty

Takich ludzi jest dużo. Wśród nich są pracoholicy, perfekcjoniści i osoby po prostu zakochane w swojej pracy. Tak, wielu z nich poświęca rodzinę, przyjaciół i jest gotowych pracować po 80 godzin tygodniowo. Praca to ich życie. To nie jest droga dla nas. Ale potrafią znakomicie zepchnąć cię na zawodowe pobocze. Nie jesteś gotów spędzać 6 miesięcy w roku w delegacjach, żeby dostać awans, a oni są gotowi.

Przeciętny chiński uczeń jest bardziej pracowity niż europejski, a pracownik w Chinach jest gotów wykonywać twoją pracę za jedną czwartą twojej pensji. Dużo pracować — to nie jest droga do sukcesu, ale pracować mało — to droga do porażki.

4. Środowisko kulturowe

Niewiele jest miejsc na świecie, gdzie przyjęte jest dużo i uczciwie pracować. Jeśli w college’u dużo się uczysz, przepadasz w bibliotece i sam zdajesz wszystkie egzaminy, to jesteś kujonem. A jeśli „cały semestr się obijałeś, ale zdałeś” albo w inny sposób „pokonałeś system”, to jesteś super. Na drodze pod nazwą „pracuj więcej” panuje zbyt duża konkurencja (korek, jeśli wolisz), ten sposób już nie działa. Musisz szukać innej drogi.

Trudno dążyć do sukcesu, gdy samo społeczeństwo nienawidzi ludzi sukcesu i bogatych. Nienawidzi i zazdrości. Biedni, gdy dorwą się do pieniędzy, zaczynają ostentacyjnie pokazywać swoje bogactwo. Rzeczywiście bogaci ludzie zachowują się skromniej: Bill Gates może chodzić w koszulce za $10, bo i w niej, i bez niej on — to wciąż Bill Gates.

Tymczasem to właśnie przedsiębiorcy tworzą miejsca pracy i pchają gospodarkę do przodu. Wynagrodzenia pracowników etatowych — to rezultat konkurencji firm o najlepsze talenty. Im więcej biznesów w kraju, tym wyższe będą w nim pensje.

Trzeba kochać swoje życie i swój czas. Pieniądze — to tylko narzędzie, które czyni cię finansowo niezależnym. A jeśli jesteś finansowo niezależny, możesz robić to, co chcesz, i nie robić tego, czego nie chcesz.

Uważaj z „ofiarami”, kiedy będziesz stawać się najlepszy. Nie poświęcaj naprawdę ważnych rzeczy: rodziny, przyjaciół, zdrowia, ukochanej pracy. Być finansowo spełnionym w wieku 50 lat i nie mieć rodziny, przyjaciół, zdrowia, nie lubić pracy — to nie sukces, lecz porażka.